جایی جدید برای بهتر نوشتن

یاسمین، در وبلاگ حدیث ِ مهر می نویسه. از ۸۳ در سرویس های دیگر شروع به نوشتن کرده. زحمت کشیده و ما رو در گفتگو همراهی کرده و برای جواب به سوالات وقت گذاشته…

وظیفه داریم به تمام کامنتها جواب بدیم؟
ج: وظیفه که نه اما من ترجیح میدم که به احترام ِ زمانی که کامنت گذار برای خوندن ِ مطلب و نوشتن ِ کامنت وقت صرف کرده – چنانچه برای من مقدور باشه حتی در حد یک کلمه – کامنت ها رو بی جواب نگذارم و اونا هم این رو حس می کنند. بعضا افسوس می خورم که چرا قبلا این کار را نمی کردم حتی دلم برای بعضی کامنت گذارها که تو لحظه هایی شریک شون کردم، تنگ می شه کاش بهشون گفته بودم که چقدر بودنشون خوب بود.
آیا وظیفه داریم به تمام وبلاگهایی که به ما سر می زنن سر بزنیم؟
ج: آقاجان من وبلاگم رو بخشی از خونه ام می دونم که برام حرمت داره و می خوام بدونم کی میاد و کی میره، برای همین معمولا سر میزنم اما باز این را هم وظیفه نمی دونم.
آیا وظیفه داریم تمام کسانی که مارو لینک می کنن لینک کنیم؟
ج: اجباری نیست، به هیچ وجه. شاید اصلا سنخیتی نبوده و طرف مقابل همینجوری خواسته لینک بده یا یه لحظه تو فاز ِ لینک دادن بوده و از اسمت یا قالبت خوشش اومده باشه، همین… من که نگاه می کنم، ببینم که لحظه ی بودن در اون وبلاگ چه هدیه ایی برای من داره؟ برای لینک کردن معمولا اجازه می گیرم! و اگر راضی نباشند اصلا ناراحت نمی شم به جون ِ خودم…
آیا باید تمام کسانی که ما لینکشان کردیم را مجبور کنیم که لینکمون کنن؟
ج: اون که صد البته نه! خدا هم تو خداییش میگه لا اکراه فی الدین(بگذریم از اینکه بعضی ها به زور می خوان بفرستنمون بهشت) ما که انگشت کوچیکه ی بنده خدای رانده شده از بهشت هم نیستیم، آقا رضا!
آیا احترام واقعی به کامنت گذاران اینه که هر کامنتی گذاشتن تایید کنیم؟
ج: نه! در واقع تایید کامنت هایی را که پا فراتر از دایره احترام میذارن را نوعی، بی احترامی می دونم برای اون فرد و همینطور دیگر کامنت گذاران… من باور دارم که کلام زیبا و محترمانه روحی داره که زیبایی را با خودش در تک تک واژه ها به ارمغان می آره. دقیقا مثل مهمانی هست که با یه بغل پر از گلهای نرگس تو سرمای پاییز در خونه ات را زده باشه، نمی تونی در مقابلش مقاومت کنی، احترام می ذاری و به یه فنجان قهوه که خاطره اش حتی چهل سال تو ذهنتون می مونه دعوتش می کنی…
بعضا در وبلاگ دوستان، کامنت هایی رو می بینم که فکر می کنم کامنت گذار از خودش شروع کرده و همه کائنات رو هم زیر التافات ویژه قرار داده. خوب، من نمی پسندم چنین کامنت هایی را تایید کنم. چکار کنم، مشربم اینقدر وسیع نشده هنوز(اصطلاح ِ طلبه ایی بود، این تیکه)
آیا وظیفه داریم کامنتهایی رو که صلاح نمیدونیم تایید کنیم؟
ج: نه! مخصوصا اگر در کامنتی مطلبی که افشا اسرار زندگی خصوصی کسی باشه با ذکر اسم و یا توهین و بی احترامی و مغرضانه به شخص خاص و یا گروهی باشه، تایید نمی کنم و باور دارم این گونه مطالب را آخرین دستاویز ِ افراد ضعیفی است که توان و ظرفیت مباحثه و گفتگو رو ندارند.
آیا کسب درآمد از طریق وبلاگ صحیح است؟
ج: اگر کسی مهارت، تجربه و انگیزه اش را داره، چرا که نه؟ نوش جون ِ اونکه می تونه، ما که بخیل نیستیم.

محتوی پاسخ های یاسمین، تقریبا همون نظرات ِ گفتگوی قبلی که مربوط به زنگوله بود، هست. باز هم در این گفتگو می بینیم که تایید کردن ِ یه کامنت به هیچ وجه یه وظیفه نیست. و اینکه نباید بعضی از کامنت ها رو تایید کرد. این می تونه به این معنی باشه که باید کامنت ها حتما نظارت بشن. خوب! آیا واقعا در سایت های مانند بالاترین کامنت ها نظارت میشن؟!

عزیزانی که در گفتگو شرکت کردند:
۱- دیدگاه حاجی کنزینگتون
۲- دیدگاه امین ثابتی
۳- دیدگاه گجمو
۴- دیدگاه هومن
۵- دیدگاه سروش
۶- دیدگاه زنگوله
۷- دیدگاه حدیث مهر(همین صفحه)
۸- دیدگاه مزیدی
۹- دیدگاه عصرونه
۱۰- دیدگاه ITLine
11- دیدگاه امیدانه
۱۲- دیدگاه آجرپاره
۱۳- دیدگاه عصر نوشتن
۱۴- دیدگاه کامی
۱۵- دیدگاه دوشیزه شین
۱۶- دیدگاه کوله پشتی
۱۷- دیدگاه دیر تش باد
۱۸- دیدگاه شاهوار
۱۹- دیدگاه من و ام اس
۲۰- دیدگاه علیرضا
۲۱- دیدگاه نپ تیم
۲۲- دیدگاه آزاده
۲۳- دیدگاه حنیف مزروعی
۲۴- دیدگاه پاپیون
۲۵- دیدگاه ناردونه
۲۶- دیدگاه چشم غمگین
۲۷- دیدگاه دختردایی گمشده

پستی مرتبط با این پست در بلاگ نیست

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.